Tag Archives: Manuela Gretkowska

Biereckiemu na kontach szwajcarskich należałoby zrobić kipisz, jak Kwinto Kramerowi w „Vabank 2”

Zwykły wpis

Jeszcze w środę  pan senator z pełną nonszalancją przekonywał dziennikarzy, że nie był przesłuchiwany w sprawie afery SKOK Wołomin i dodał przed kamerami TVN24, że nawet „Z przyjemnością się zjawię, bo na pewno mam wiele do powiedzenia”.

Mleko się jednak rozlało, bo  szef Prokuratury Krajowej Bogdan Święczkowski poinformował nagle, że senator PiS był wcześniej przesłuchany. Dopiero wtedy Bierecki  „uzupełnił” swoją wypowiedź. Przyznał, że do przesłuchania doszło „chyba w 2016 roku”.

„Wczoraj pytanie było, czy byłem przesłuchiwany po zatrzymaniu i przedstawieniu zarzutów kierownictwu KNF, wtedy odpowiedziałem, że nie” – tłumaczył pokrętnie dziennikarzowi TVN24. Dodał, że przesłuchanie dotyczyło „sprawy, w której zostały przedstawione zarzuty kierownictwu KNF”.

Obok wielu innych podejrzeń, to nie jedyna niekonsekwencja i niejasność w dość oszczędnej argumentacji pana senatora, dlatego Platforma Obywatelska chce odwołania go z funkcji przewodniczącego komisji budżetu i finansów.

Senator PO Leszek Czarnobaj tłumaczył podczas konferencji prasowej, że senator Bierecki to „ważny element całej afery SKOK i nie powinien piastować takiej funkcji”.

Dodatkową niechęć wobec Grzegorza Biereckiego wzbudziła jego cyniczna wypowiedź na temat napadu na byłego wiceszefa  KNF – Wojciecha Kwaśniaka. Powiedział dziennikarzom, że co prawda, nie zna przyczyn tego zdarzenia, ale „to nie jest tak, że bandyta zawsze bije tego dobrego”.

Depresja plemnika

Do fundacji „Nie lękajcie się” zgłosiły się trzy kolejne ofiary księdza Henryka Jankowskiego. – Opisują, jak ksiądz Jankowski się przy nich masturbował czy dotykał ich w miejscach intymnych – mówi prezes fundacji w rozmowie z „Super Expresem”.

Jak informuje „Super Express”, do fundacji „Nie lękajcie się” od momentu nagłośnienia sprawy prałata Jankowskiego zgłaszają się kolejne ofiary, które opisują, że w przeszłości były przez niego molestowane.

Henryk Jankowski. Kolejne zarzuty o pedofilię

Zgłoszenia od kolejnych ofiar księdza Jankowskiego przychodzą do fundacji „Nie lękajcie się” między innymi w formie listów. Nie wszystkie z ofiar chcą ujawniać swoje dane osobowe. W ostatnich dniach do „Nie lękajcie się” zgłosiło się trzech mężczyzn z Gdańska, Anglii i Niemiec, którzy opisują, że byli przez niego molestowani.

– To trzech dorosłych mężczyzn, którzy na przełomie lat 80. i 90. mieli po kilkanaście lat – mówi prezes fundacji „Nie lękajcie się” Marek Lisiński w rozmowie z „Super Expressem”.

Jak dodaje…

View original post 1 251 słów więcej

PiS używa policji przeciw protestującym. Państwo policyjne i teokratyczne

Zwykły wpis

OKO.press dotarło do dokumentów z policyjnej akcji zabezpieczenia ubiegłorocznych protestów przeciwko pisowskim ustawom o sądach. Do akcji rzucono tysiące policjantów, w tym setki tajniaków, ścigających najgroźniejszych przestępców. Raportowali o każdym kroku manifestujących. Zwłaszcza opozycji pozaparlamentarnej i parlamentarnej oraz młodzieży

Z dokumentów, do których dotarliśmy wyłania się dość ponury obraz policji i państwa, któremu służy. Latem 2017 roku, podczas pokojowych (początkowo wręcz piknikowych) protestów przeciwko pisowskim ustawom o sądach, bez wyraźnego powodu, odciągnięto od codziennych zadań tysiące funkcjonariuszy z całej Polski i kazano pilnować parlamentu, Pałacu Prezydenckiego i TVP.

Do rzekomo wyłącznie prewencyjnej akcji rzucono setki tajniaków, m.in. z pionów kryminalnych – na co dzień ścigających morderców, handlarzy narkotyków i złodziei. I kazano im „objąć nadzorem” uczestników manifestacji, ale także osoby nieuczestniczące w protestach. W niektórych przypadkach była to klasyczna policyjna obserwacja – jaką wolno stosować tylko wobec przestępców. Policjanci raportowali o każdym kroku „nadzorowanych” i „obserwowanych”, na siłę szukając zagrożeń, które uzasadniałyby ich zaangażowanie w tę przedziwną akcję. Czasami przybierało to formy komiczne, wręcz groteskowe (patrz meldunki na ilustracjach). Nie zmienia to jednak ponurego obrazu całej akcji.

Dziś ujawniamy, jak wyglądały policyjna operacja „Sejm” i podoperacja „Rekonesans”. Już wkrótce:

  • jak zlecono obserwację młodzieży sprzeciwiającej się dewastacji polskiego systemu prawnego i
  •  jak śledzono pozaparlamentarną opozycję.   

Operacja kryptonim „Sejm”

Dokumenty z operacji zabezpieczenia ubiegłorocznych protestów znaleźliśmy w aktach sprawy sądowej, którą wytoczyli policji Ryszard Petru, były szef Nowoczesnej i jego następczyni – Katarzyna Lubnauer. Politycy chcą by sąd zakazał policji inwigilowania ich. Pozew złożyli latem 2017 roku – wkrótce po tym, jak „Gazeta Wyborcza” opublikowała artykuł „Policja inwigiluje Obywateli RP i posła Ryszarda Petru” i nagrania rozmów funkcjonariuszy, którzy śledzili ich 21 lipca 2017 roku.

Jak potwierdziła później Komenda Stołeczna Policji, były to skompilowane fragmenty rozmów funkcjonariuszy uczestniczących w operacji kryptonim „Sejm”. Jej celem miało być zabezpieczenie zgromadzeń, które odbywały się w centrum Warszawy od 16 do 21 lipca 2017 roku.

Na wniosek Petru i Lubnauer, reprezentująca w procesie policję Prokuratoria Generalna RP przesłała do sądu setki stron policyjnych planów działania, raportów z operacji, meldunków, notatek służbowych itd.

Z dokumentów wynika, że operację „Sejm” zarządził komendant stołeczny policji Rafał Kubicki i on też był jej dowódcą. Trzy miesiące później Kubicki pożegnał się z funkcją komendanta (po pół roku jej sprawowania). Jak podawało radio RMF, „zgubiły go zbyt wybujałe ambicje”. Według „Super Expressu”, był pewny, że zostanie szefem całej policji i „chwalił się, że ma za sobą polityczne poparcie”.

16 lipca 2017 roku, w zatwierdzonym przez Kubickiego „Planie działania dowódcy operacji pod krypt. „Sejm””, napisano, że „brak jest jednoznacznych, potwierdzonych informacji na temat zagrożeń mogących wystąpić podczas planowanego zabezpieczenia”. Jednak „biorąc pod uwagę dotychczasowe doświadczenie w zabezpieczaniu podobnych przedsięwzięć, należy się liczyć z możliwością zakłócenia bezpieczeństwa i porządku publicznego (…)”.

To wystarczyło by zarządzić gigantyczną operację, z udziałem tysięcy policjantów, w tym setek tajniaków.

Tysiące policjantów, setki tajniaków

Do udziału w operacji kryptonim „Sejm” zaangażowano etatowy i nieetatowy oddział prewencji, policjantów z większości wydziałów KSP i z warszawskich komend rejonowych, a także – codziennie – setki funkcjonariuszy z wielu innych miast z całej Polski. Z raportu podsumowującego tę operację wynika, że

  • 16 lipca 2017 roku brało w niej łącznie udział 1300 policjantów,
  • 17 lipca – 611 policjantów,
  • 18 lipca – 2194,
  • 19 lipca – 2218,
  • 20 lipca – 2341
  • i 21 lipca – 2337.

Operację podzielono na kilka podoperacji.

Policjanci uczestniczący w podoperacji kryptonim „Śródmieście” odpowiadali za zabezpieczenie okolic parlamentu, Pałacu Prezydenckiego, Sądu Najwyższego i budynku TVP przy Pl. Powstańców Warszawy oraz za „niedopuszczenie do [ich] zablokowania lub okupacji”;

  • „Mokotów” – za zabezpieczenie gmachu TVP przy ul. Woronicza;
  • „Proces” – za gromadzenie dokumentacji procesowej i koordynację osadzania osób zatrzymanych,
  •  „Droga” – za zapewnienie bezpieczeństwa ruchu w rejonach protestów,
  • „Odwód” – za wsparcie w przypadku nieprzewidzianych zdarzeń,
  • „Rekonesans” – za „zabezpieczenie operacyjne prowadzonych działań”.

W co najmniej dwóch z tych podoperacji – „Śródmieściu” i „Rekonesansie” – uczestniczyli funkcjonariusze po cywilnemu, czyli po prostu tajniacy.

To w ramach podoperacji „Śródmieście” działali policjanci, którzy 21 lipca 2017 roku śledzili w centrum Warszawy Obywateli RP i Ryszarda Petru. Według wyjaśnień przesłanych w tej sprawie do sądu przez Prokuratorię Generalną, w akcji tej uczestniczyli głównie funkcjonariusze Wydziału Wywiadowczo – Patrolowego KSP(na nagraniach ujawnionych przez „Gazetę Wyborczą” zarejestrowano głosy dziewięciorga). Komórka ta powstała, by zwalczać „najbardziej uciążliwe społecznie przestępstwa pospolite” (kradzieże aut, rozboje, napady, pobicia, kradzieże kieszonkowe) i zatrzymywać ich sprawców na gorącym uczynku.

Z dokumentów dotyczących operacji „Sejm” wynika, że samego tylko 21 lipca na ulice stolicy wysłano 48 nieoznakowanych radiowozów, których załogi stanowili nieumundurowani funkcjonariusze właśnie z Wydziału Wywiadowczo – Patrolowego oraz Wydziału Dochodzeniowo – Śledczego KSP, Zespołu Antykonfliktowego Policji i Oddziału Prewencji Policji w Warszawie (co najmniej po dwóch w radiowozie).

W pozostałych dniach operacji liczba funkcjonariuszy po cywilnemu była podobna.

„Rekonesans” wśród protestujących

Ale to nie koniec. Do udziału w operacji „Sejm”, w ramach podoperacji „Rekonesans” skierowano bowiem również policjantów kryminalnych, na co dzień ścigających najgroźniejszych przestępców. I oczywiście także pracujących po cywilnemu.

Według dokumentów, do których dotarliśmy, w „Rekonesansie” uczestniczyli funkcjonariusze z wydziałów:

  • do walki z Terrorem Kryminalnym i Zabójstw,
  • do walki z Przestępczością Gospodarczą,
  • do walki z Przestępczością Narkotykową,
  • do walki z Cyberprzestępczością,
  • ds. Odzyskiwania Mienia,
  • do walki z Przestępczością Samochodową,
  • do walki z Korupcją,
  • Wywiadu Kryminalnego,
  • i z Wydziału Kryminalnego.

To policyjna elita, specjaliści w swoich dziedzinach, często z wieloletnim stażem i ogromnym doświadczeniem.

W „Rekonesansie” od 16 do 21 lipca 2017 roku pracowali na okrągło całą dobę, na trzy zmiany – od kilku do kilkudziesięciu osób w jednej zmianie. Największą mobilizację zarządzono w pierwszym i ostatnim dniu podoperacji. 16 lipca brało w niej udział 48 policjantów z pionów kryminalnych i dodatkowo, jako wsparcie, 20 z Wydziału Wywiadowczo – Patrolowego, a 21 lipca – 54 policjantów kryminalnych.

W meldunkach do sztabu policjanci z „Rekonesansu” raportowali, gdzie gromadzą się manifestujący przeciwko pisowskim ustawom o sądach i ilu ich jest. Meldowali, jakie hasła wznoszą protestujący, a także jakie mają flagi i transparenty. Informowali dowództwo, kto przemawia ze sceny i co mówi. Na przykład:

  • 16 lipca o 23:23 „Rekonesans zgłasza że osoby w pochodzie krzyczą Solidarność naszą bronią.”
  • 19 lipca o 23:29 „Rekonesans: ze sceny padło hasło palenia światełek zarówno przed Sejmem jak i przed Pałacem Prezydenckim. Zachęca się do udziału w proteście”.
  • 18 lipca o 23:51 sztab dostaje meldunek: „Rekonesans – pan Borusewicz – hasło – siedziałem i będę siedział (ze sceny)”.

To do funkcjonariuszy z „Rekonesansu” kierowano rozkazy ze sztabu, by nasłuchiwali ze sceny lub podsłuchiwali w tłumie, jakie plany mają protestujący.

  • 16 lipca o 22:16 „35701 prosi Rekonesans o podsłuchiwanie, czy padną hasła na temat rozwoju dalszego sytuacji”
  • 20 lipca o 18:46 „35701 [zaleca] zadaniować Rekonesans celem ustalenia czy pojawią się głosy wśród zgromadzenia żeby przemieszczać się pod Pałac Prezydencki”
  • 20 lipca o 21:45 „87001 [zgłasza] Piękna ok. 100 wystawione siły na razie spokój, Rekonesans – podejść pod squot [grupę młodzieży ze squotu Syrena – przyp. red.] aby słyszeć ich zamiary”

„Część tych działań – jak np. odnotowywanie haseł z transparentów czy osób przemawiających ze sceny – w ogóle nie jest zadaniem policji. Część mogła z powodzeniem realizować prewencja, w znacznie mniejszej liczbie. Z praktycznego punktu widzenia, wykorzystanie policjantów operacyjnych do tej akcji miało sens tylko, gdy protestujący chcieli zablokować Sejm. I rzeczywiście bardzo sprawnie zbierali informacje o posunięciach osób blokujących” – mówi emerytowany od niedawna policjant z KSP.

Kasprzak pod obserwacją. Inni Obywatele RP, OSA, squottersi i Frasyniuk pod nadzorem

Ale policjanci „Rekonesansu” i inni tajniacy uczestniczący w operacji kryptonim „Sejm” mieli także inne zadanie do wykonania – obserwować/ nadzorować/ monitorować wybranych uczestników protestów.

Zagadką jest natura i podstawa prawna tych działań.

W meldunkach pojawiają się informacje o „zabezpieczeniu operacyjnym” i „informacji operacyjnej”. A także o „poleceniu objęcia obserwacją”.

  • 18 lipca o godzinie 8:39 „35 801 zgłasza ok. 10 osób przy KODZIE, 20-25 osób przy namiotach Obywateli RP, przekazano do zabezpieczenia operacyjnego do Rekonesansu.”
  • 20 lipca o godzinie 19:15 „Rekonesans zgłasza telefonicznie, że z informacji operacyjnej wynika, że ze squotu Syrena ma być najście na Sejm, przekazano 35 704”.
  • 17 lipca, o godzinie 10:20 „Z polecenia Dowódcy Podoperacji REKONESANS załoga 102 otrzymała polecenie objęcia obserwacją jednego z liderów KOD [w rzeczywistości Obywateli RP – przyp. red.] Pawła Kasprzaka i jego otoczenia w okolicy Sejmu z uwagi na mogące wystąpić potencjalne zagrożenia z ich strony.”

Zleceń obserwacji było więcej – napiszemy o tym na OKO.press już wkrótce.

Zgodnie z ustawą o Policji, czynności operacyjno – rozpoznawcze (należy do nich m.in. obserwacja) można prowadzić tylko „w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw i wykroczeń, poszukiwania osób ukrywających się przed organami ścigania lub wymiarem sprawiedliwości, poszukiwania osób, które na skutek wystąpienia zdarzenia uniemożliwiającego ustalenie miejsca ich pobytu należy znaleźć w celu ochrony ich życia, zdrowia lub wolności”. Żadna z tych przesłanek nie odnosiła się do sytuacji opisanych w cytowanych wyżej meldunkach.

W meldunkach z operacji „Sejm” jest też wielokrotnie mowa o objęciu różnych osób „nadzorem” lub „monitorowaniu” ich. Prośby o „objęcie nadzorem” kierowane są zwykle do policjantów z „Rekonesansu”, ale też i „Rekonesans” z własnej inicjatywy zgłasza, że ma kogoś „pod nadzorem”.

Kim najbardziej interesowali się tajniacy? W meldunkach dotyczących „nadzorowania”, ale także w ogóle w meldunkach z operacji „Sejm”, najczęściej wymieniani są Obywatele RP – jako grupa (łącznie co najmniej 57 razy) i poszczególni działacze ruchu m.in. Paweł Kasprzak nazywany czasem Kacprzakiem (59 razy), Wojciech Kinasiewicz (49), Tadeusz Jakrzewski nazywany również Jakszewskim (16). Często pada również nazwa OSA (Obywatele Solidarnie w Akcji) oraz nazwiska jej aktywistów Arkadiusza Szczurka (12) i Macieja Bajkowskiego (15).

Przykłady?

  • 18 lipca o 10:17 sztab odnotowuje meldunek: „35 801 pan Szczurek i Bajkowski odjeżdżają, pod nadzorem”.
  • 20 lipca o 15:31: „35 704 pan Kinasiewicz idzie w kierunku Placu Trzech Krzyży wzdłuż wypłotowania, przekazano do Rekonesansu w celu objęcia nadzorem”.
  • 21 lipca o 13:56 „Sztab przekazał, że do kawiarni przy ul. Wiejska 12a wszedł Wojciech Kiniasiewicz i zlecił objęcie go nadzorem. Zlecono załodze nr 102. Załoga przekazała, że na miejscu jest załoga WWP KSP, która już objęła nadzorem przedmiotowy adres.”

Z dokumentów operacji „Sejm” wynika, że przez kilka dni śledzono właściwie każdy krok liderów opozycji pozaparlamentarnej – i to nie tylko w rejonie zgromadzeń, które miała zabezpieczać policja. O tym jak to wyglądało, także napiszemy na OKO.press w najbliższych dniach.

Policjanci meldowali również o pojawieniu się różnych polityków partii opozycyjnych i byłych działaczy opozycji. Ale „nadzorować” polecili tylko Władysława Frasyniuka.

  • 21 lipca o 1:14 w nocy policjanci meldują: „Info, ze sztabu 208 że na ul. Frascati 1 pan Frasyniuk zebrał się wraz ze swoim sztabem – objąć nadzorem – przekazano do załogi”.

Zbiorowym bohaterem meldunków są też mieszkańcy warszawskiego squotu Syrena i inni młodzi lewicowcy, którzy brali udział w protestach przeciwko niszczeniu sądownictwa przez PiS, grupowo nazywani przez policję „squotterami”.

  • 20 lipca o 22:31 policjanci biorący udział w operacji zabezpieczania Sejmu dostają „Info, ze sztabu 208 że grupa sqotersów ma być objęta bezpośrednim nadzorem”.
  • 21 lipca o 21:11 meldują: „Rekonesans grupa squot w całości w parku pod nadzorem Rekonesansu”.
  • A tego samego dnia o 22:45 – „35704 wśród zgromadzonych 6 czarnych flag czyli squot pod nadzorem Rekonesansu”.

Obserwacja czyli nadzór, nadzór czyli zapewnienie bezpieczeństwa

Komenda Stołeczna Policji, w o odpowiedzi na szereg szczegółowych pytań OKO.press dotyczących obserwacji i nadzoru podczas operacji „Sejm”, przesłała tylko krótkie stanowisko. Rzecznik KSP, kom. Sylwester Marczak napisał, że „z uwagi na trwające w powyższej sprawie czynności, do ich zakończenia [KSP] nie będzie udzielać komentarza”.

Zapewnił jednak, że „przy działaniach związanych z zabezpieczeniem zgromadzeń nie ma mowy o działaniach o charakterze operacyjnym” i że tak też było podczas operacji „Sejm”.

W dokumentów, do których dotarliśmy wynika, że w ubiegłym roku, gdy wybuchła afera z nagraniami ujawnionymi przez „Gazetę Wyborczą”, a Ryszard Petru i Obywatele RP zarzucili policji, że stosowała wobec nich obserwację, dowódca podoperacji „Rekonesans”, nadkom. Hubert Pełka napisał szybko kilka notatek służbowych. Wyjaśniał w nich, że:

  • jego ludzie nie prowadzili czynności operacyjnych,
  • „zabezpieczenie operacyjne” polega tylko na tym że „funkcjonariusze biorący udział w zabezpieczeniu są funkcjonariuszami pionów kryminalnych i występują w ubraniu cywilnym jak do codziennej służby”,
  • słowo „obserwacja” zostało użyte w meldunkach i rozkazach omyłkowo. Obserwacja, którą prowadzono nie oznaczała czynności opisanej w „Zarządzeniu nr PF-634 Komendanta Głównego policji z dnia 30 czerwca 2006 roku w sprawie metod i form wykonywania przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych”. Faktycznie chodziło po prostu o nadzór nad wymienianymi w meldunkach osobami,
  • nadzór zaś miał na celu „zapewnienie bezpieczeństwa” osobom wymienianym w meldunkach i „identyfikowanie zagrożeń” dla tych osób oraz zagrożeń z ich strony.

Pełka zapewnił też, że podczas przeprowadzanych odpraw załóg „Rekonesansu” „nie były wydawane żadne polecenia dotyczące objęcia nadzorem konkretnych osób”. Policjantom kazano po prostu ogólnie zwracać uwagę na osoby publiczne. Nie wyjaśnił, skąd wśród policjantów tak świetna znajomość i umiejętność rozpoznawania polityków, byłych działaczy podziemnej opozycji i aktywistów obecnej opozycji pozaparlamentarnej, np. takich jak działacze OSY – Arkadiusz Szczurek i Maciej Bajkowski, którzy prawie nie występują w mediach.

Informacja z FB: Wałęsa jedzie do Warszawy. Polecono nadzorować

Policjanci z „Rekonesansu” nadzorowali jednak nie tylko tych, którzy uczestniczyli z protestach przeciwko niszczeniu sądownictwa, ale także tych którzy dopiero mogli do nich dołączyć.

Jak wspomnieliśmy wcześniej, do udziału w podoperacji oddelegowano m.in. kilku funkcjonariuszy z Wydziału do walki z Cyberprzestępczością KSP. To komórka, która ściga m.in. sprawców ataków hakerskich, ataków przy pomocy złośliwego oprogramowania, szantaży ransomware (blokowanie dysków do czasu wpłacenia „wykupnego”), sieciowych złodziei tożsamości itp.

Podczas protestów w lipcu 2017 roku policjanci z WCB śledzili w internecie, gdzie i kiedy odbywać się będą zgromadzenia oraz kto będzie brał w nich udział. Zlecano im również „pogłębianie” informacji dotyczących planów manifestujących – poprzez przeglądanie internetowych forów i profili, m.in. organizacji z opozycji pozaparlamentarnej. Na przykład

  • 18 lipca o godzinie 11:00 „208 00 przekazuje informację o nawoływaniu przez przedstawicieli KOD pod sejmem do blokady sejmu o g. 17.00 w dniu dzisiejszym, jak to było 16 grudnia. Informacja potwierdzona przez załogę 102. W związku z powyższym stosowne zadania w tym zakresie zlecono WCB KSP” [pisownia oryginalna].

Najwięcej popłochu wywołała znaleziona przez funkcjonariuszy z Wydziału do walki z Cyberprzestępczością informacja o tym, że do Warszawy jedzie niegdysiejszy lider podziemnej Solidarności, były prezydent RP Lech Wałęsa.

18 lipca o 19:45 w „Dzienniku działań dowódcy podoperacji kryptonim Rekonesans” odnotowano:

  • „Z WCB uzyskano informację, że na portalu społecznościowym Facebook profil Obywatele RP pojawił się wpis cyt. ” Prawdopodobnie Wałęsa jedzie do Warszawy” co przekazano do 208 00″.

Później policjanci meldują:

  • 19:46 „Rekonesans na FB info że Wałęsa jedzie do Warszawy, polecono nadzorować
  • 19:54 „Wykonano telefon do dyżurnego operacyjnego BOR, który nie potwierdził, żeby Lech Wałęsa udawał się do Warszawy”
  • 20:07 „35704 informuje, że przez megafony pada informacja, że Lech Wałęsa jedzie do Warszawy”.

Ostatecznie Wałęsa do Warszawy nie dojechał. Dzięki temu uniknął kolejnego, po kilkudziesięcioletniej przerwie, „nadzorowania” przez tajniaków – tym razem z policji.

***

Komenda Stołeczna Policji nie odpowiedziała nam, jakie siły zmobilizowano w tym roku do zabezpieczenia protestów przeciwko nowelizacji ustawy o Sądzie Najwyższym i czy w operacji brali znów udział tajniacy.

W pierwszym dniu protestów – 17 lipca 2018 roku – nadzorujący policję minister Joachim Brudziński napisał na Twitterze: „Nadmiernie pobudzonych zapowiedzią kolejnej awantury przez „demokratów”, którzy od trzech lat nie mogą pogodzić się z demokratycznym wyborem Polaków, uspokajam. KSP jak zawsze zadba o porządek i bezpieczeństwo wszystkich. Obywatela Kasprzaka też.”

>>>

Dobrze mają protestanci i wyznawcy judaizmu, tudzież islamu. Ich kapłani dostają od państwa składki emerytalne i zdrowotne – i to coraz wyższe. A wszystko dlatego, że mamy równość i demokrację, przez co przywileje Kościoła rzymskiego muszą być rozszerzane na „inne wyznania”. W ten to sposób pod parasolem pozorów demokratycznego państwa prawa chowają się skuleni i niewidoczni „wierzący inaczej”, siedząc cicho, przełykając niewybrzmiałe wyrazy swych znanych skądinąd poglądów na temat wiary katolickiej i Rzymu.

Prześwietlamy majątek Kościoła

Polska państwem wyznaniowym

Tak to dziwnym trafem mniejszości religijne korzystają – w osobliwych warunkach ustroju demokratycznego – z dobrodziejstw państwa wyznaniowego, którym nadal, tak teraz, jak przed wiekami, jest Polska. Jednym z mniej kosztownych dla społeczeństwa jego przejawów jest tzw. Fundusz Kościelny, który zapewnia składki emerytalne i zdrowotne księżom. Niewielka to kwota, bo zaledwie sto kilkadziesiąt milionów rocznie (nauczanie religii rzymskokatolickiej kosztuje „neutralną światopoglądowo” Polskę co najmniej dziesięć razy tyle) – za to stale rosnąca. Jeszcze kilka lat temu było to niewiele ponad 100 mln – a w roku 2017, jak podaje raport NIK, 159 mln. Wzrasta bowiem płaca minimalna, od której liczone są wysokości składek, a tym samym i rządowa wpłata na Fundusz Kościelny.

Skąd Kościół ma pieniądze?

Skąd się wziął Fundusz Kościelny

Fundusz Kościelny to wynalazek stalinowski. Miał być rekompensatą za odebrane Kościołowi dobra. Na szczęście ta nieprzystojna doktryna poszła w zapomnienie. Dobra zostały z nawiązką oddane za pośrednictwem monstrualnej Komisji Majątkowej, od której wyroków – zawsze zgodnych z najbardziej nawet fantastycznymi życzeniami Kościoła i wynajętych przez niego „rzeczoznawców” – nie było żadnego odwołania. I, rzecz jasna, żadnego wpływu na Fundusz Kościelny fakt ten nie wywarł. Stał się on bowiem nagim przywilejem kleru, zapisanym w długim szeregu zobowiązań państwa polskiego wobec Stolicy Apostolskiej w umowie hołdowniczej, zwanej konkordatem, do której zawarcia z Rzymem zobowiązuje nas (z pewnością mocą suwerennej decyzji Polski i beż żadnych nacisków ze strony żadnego obcego państwa) konstytucja. Bronimy dziś ustawy zasadniczej jak niepodległości, jakkolwiek warto pamiętać, że nie jest to konstytucja suwerennego państwa. A już na pewno nie państwa świeckiego.

Ta sama konstytucja mówi jednakże (w art. 25) o neutralności religijnej i światopoglądowej państwa. Wobec tego nie ma żadnych konstytucyjnych przesłanek, aby państwo finansowało kult religijny. Nie uważa go bowiem ani za słuszny i prawdziwy, ani za niesłuszny i nieprawdziwy. Tymczasem zasady racjonalnego gospodarowania nakazują, aby środki publiczne wydawane były wyłącznie na cele, które w świetle przepisów prawa i doktryny konstytucyjnej mogły być uznawane za słuszne i pożyteczne.

Polska płaci Kościołowi haracz?

Skoro tak, to Fundusz Kościelny i inne przepływy finansowe na rzecz agend Stolicy Apostolskiej w Polsce, niemające oparcia w konstytucji, a wręcz stojące z nią w sprzeczności, należy uznać po prostu za nielegalne finansowanie działalności obcego podmiotu w Polsce, jakim jest Kościół katolicki, stanowiący zespół osób prawnych dzięki swej podległości prawnej (w sensie prawa kanonicznego i międzynarodowego) obcemu państwu, tj. Stolicy Apostolskiej, podmiotu de facto eksterytorialnego. W sensie traktatowym tego rodzaju płatności są kontrybucjami, a po naszemu – haraczem.

Haracz Kościołowi płaci polskie państwo od zarania. Nie mogłoby bowiem w ogóle takowe powstać w X w., gdyby nie zgoda Kościoła, słono opłacona nadaniami i przywilejami, idącymi za „chrztem Polski” i „chrystianizacją”. Gdyby nie niewątpliwie szczere nawrócenie Mieszka I i jego dworu, a następnie ustanowienie biskupstw i nadanie ziem, papież wiedziałby dobrze, co ma zrobić i z kim rozmawiać, aby żadne „państwo szatana” na wschodnich rubieżach Germanii nie powstało. Jak ktoś bardzo jest ćwiczony w zakłamaniu i odwracaniu kota ogonem, może sobie ten szantaż i przymus przełożyć na „byt państwa polskiego bez Kościoła byłby niemożliwy”. Cóż, prostym ludziom długotrwały ucisk wydaje się tym samym co długotrwała opieka i zasługa.

Kościół z pierwszeństwem w procesie prywatyzacji

Polski Kościół dorobił się wielkich majątków w taki sam sposób jak państwo i arystokracja – przez wyzysk, pracę niewolniczą i podatki. W dawnej Rzeczypospolitej każdy chłop musiał na Kościół pracować, a każdy, kto miał jakieś płody rolne, musiał część z nich odstawiać, gdzie trzeba. Za niesubordynację groziły kary cielesne. Nawet za niestawiennictwo na mszy, a co dopiero za niestawiennictwo w robocie. Prawdziwy biznes polegał jednakże na rozmaitych „fundacjach” i testamentach. Księżom udało się przez stulecia wmawiać ciemnym szlachciurom, że jak ufundują kościół albo zapiszą parę wiosek plebanowi, to łatwiej trafią do nieba. A nawet jak kto nie wierzył w te bajki, to i tak presja społeczna i obyczajowa były tak silne, że płacili, zapisywali i fundowali aż miło.

Trudno powiedzieć, jaka część majątku utraconego przez Kościół po II wojnie zdobył on w sposób w miarę godny, to znaczy dzięki darowiznom prawdziwie wierzących (choć czy jest moralnie akceptowalne wmawianie ludziom, że wstaną z grobu i pójdą nieba?). Na pewno jednak większość pochodziła z niewolniczej pracy i przymusowych danin. Odebranie tych ziem i budynków przez państwo, dojone przez blisko tysiąc lat, na pewno było bezprawne, lecz ani trochę nie bardziej niemoralne niż samo ich pozyskiwanie przez Kościół. A już na pewno niemoralne – i to nawet w świetle dość pokrętnej etyki katolickiej – było uprzywilejowanie Kościoła w procesie prywatyzacji. Zgodnie bowiem z doktryną etyczną samego Kościoła jednostka ma pierwszeństwo i jej krzywdy muszą być naprawiane na pierwszym miejscu.

Jak Kościół stał się „polską instytucją”

Dawna Rzeczpospolita, a nawet odrodzona Polska z lat 1918–39 doskonale rozumiały, że Kościół jest instytucją ponadnarodową i w tym sensie obcą. Dlatego biskupi, także w międzywojniu, musieli przysięgać lojalność państwu polskiemu. Było bowiem jasne, że są we wszystkim podlegli papieżowi, a papiestwo może mieć czasami interesy rozbieżne z interesami państwa polskiego. De facto z tą lojalnością było najczęściej źle, a interesy Kościoła tylko czasami (w przypadkach konfrontacji z prawosławną Rosją – a i to nie zawsze, jak pokazuje Targowica) były zbieżne z polskimi.

Przynajmniej jednak nikt nie udawał, że Kościół w Polsce jest rdzenną, polską instytucją. Wynalazek „polskiego Kościoła”, czyli złudzenie, że „nasi biskupi” to jakaś wewnątrzpolska, niezależna instancja autorytetu i władzy, pochodzi z czasów komuny, choć coś takiego dało się już wyczuć za czasów króla Stasia, kiedy to niektórzy polscy „protopatrioci”, należący do oświeconych i oświeceniowych elit, nosili sutanny. Jednak to dopiero komuniści wymyślili, żeby „dogadywać się” z lokalnymi biskupami, gdyż do Watykanu mieli ograniczony dostęp. Praktykę regularnego przekupywania Kościoła i odpłacania się mu w zamian za nieprzeszkadzanie reformom (najpierw gospodarczym, a potem w wejściu Polski do UE) rozpoczęli Jaruzelski z Rakowskim. I to właśnie gnijącej i walącej się komunie „zawdzięczamy” ustawę o stosunku państwa do Kościoła katolickiego, zapisującą najważniejsze kościelne przywileje finansowe, a także samą praktykę konsultowania, czego się tylko da, z biskupami.

Kościół katolicki w latach 60. Cztery wyzwania

Hojne dotacje od władzy PiS

Praktykę tę kontynuował każdy rząd III RP, choć, rzecz jasna, tak obrzydliwe i bezwstydne haracze jak „dotacje” wszystkich bez mała resortów dla Rydzyka nie miały miejsca. Jednak to nie tylko PiS zasypuje Kościół pieniędzmi, naginając prawo i nadużywając go – a przede wszystkim specjalnie w tym celu wytwarzając. Historia sprzeniewierzania publicznych środków i oddawania za bezcen ziem i budynków, tworzenia synekur dla kleru i wielu groteskowych nieraz przywilejów (darmowy prąd w wielu parafiach, darowizny w zamian za „święcenie” samochodów i budynków) jest historią hańby i tchórzostwa wszystkich po kolei partii rządzących.

Żadna z nich nie miała odwagi powiedzieć im: „Dość! Poskromcie swą pazerność i chciwość!”. Niestety, wizja księży odsądzających od czci i wiary rządzących bezbożników działała na kolejnych premierów porażająco. Ale tak będzie tylko do czasu. Gdy upadnie PiS, razem z nim podupadnie również kościelne imperium. W pewnym momencie naród przestanie się bać piekła (a być może już się go nie boi) i zatrzyma tę szaloną szuflę, ładującą w zapamiętaniu żywe złoto w nienasycone gardziele świętych mężów. Przyjdzie czas, gdy nawet katolicy będą chcieli samodzielnie utrzymywać swój Kościół, a od księży zaczną wymagać skromności. Na razie jednak rządzi PiS i możemy być pewni, że raz za razem dochodzić do nas będą wieści o kolejnych milionach na „muzeum”, „kaplicę”, „instytut” i co tam jeszcze uda się kościelnym ekonomom wymyślić.

A Watykan nie płaci za nic

Fundusz Kościelny to szczególnie wredny przywilej – bo dlaczego akurat ksiądz ma mieć emeryturę państwową i to całkiem za darmo? Pamiętajmy jednak, iż ten sławny fundusz to tylko jeden puzel w wielkiej układance rozległych i nieprzejrzystych relacji finansowych państwa polskiego z tzw. polskim Kościołem.

Te relacje są złożone i wielopoziomowe. Mają jednak wspólną cechę – wektor zwrócony jest zawsze w jednym kierunku. Watykan nie płaci za nic, dosłownie za nic – nawet za kult Jana Pawła II, który w końcu był ich, a nie naszym monarchą. Nie płaci nawet na swoje własne instytucje charytatywne. Bo słyszał kto kiedyś, aby Kościół łożył na swój Caritas, czyli nie zarobił, lecz „stracił” na „dziełach miłosierdzia”? Bo można wiele złego o Kościele katolickim powiedzieć, ale nie to, że nie umie liczyć albo godzi się na ujemne bilanse. A może byśmy się czegoś wreszcie z tej praktycznej katechezy nauczyli?

Czy Polska staje się świecka? Młodzi odchodzą od Kościoła

– „A któż to do nas idzie?” – zapytała Barbara Bubula, gdy drzwi Sali Kolumnowej nagle się otworzyły.

Stanęła w nich postać okryta łachmanami, z napuchniętą twarzą. Był to mąż słusznej postury, lecz zgarbiony, przygięty do ziemi, z trudem dźwigający na potężnych niegdyś barkach bolesne brzemię cierpienia. W dłoni dzierżył pałkę policyjną.

– „Maca nią przed sobą, jakby była noc” – rzekł Marek Suski.

– „I ledwie się rusza – dodała Krystyna Pawłowicz. – „Ślepy chyba czy co?”

– „Ślepy jest, ślepy! Jako żywo!”

– „Pochwalony Jezus Chrystus!” – rzekła Pawłowicz. – „Rozumiecie, dziadku, po chrześcijańsku?”
Ów zaś, usłyszawszy jej słodki głos, drgnął, przez twarz przeleciał mu jakiś dziwny błysk, jakby wzruszenia i rozrzewnienia, i nagle, rzuciwszy pałkę, padł przed nią na kolana z wyciągniętymi w górę ramionami. Nic nie powiedział, tylko dwie łzy spłynęły mu po policzkach, a z ust wyszedł podobny do jęku głos:

 „Aa! a!”

– „Na miłosierdzie boskie! Niemowaście czy jak?”

– „Aa! a!”

To wygłosiwszy, jął wodzić dłonią wzdłuż ust i wokół oczu.

– „Chyba coś ci takiego pokazuje, jakby mu język urżnęli i oczy wyłupili” – powiedział Suski.

– „Toż to Joachim ze Szczecina!” – wykrzyknęła nagle Bubula, rozpoznając przybysza. – „Wyście Brudziński, czyż nie?!”

Starzec pokiwał głową. Teraz dopiero do wszystkich dotarło, kto przed nimi stoi.

– „Na przenajświętszą bożą rodzicielkę, któż wam to uczynił?” – zapytała struchlała z grozy Anna Sobecka.

Starzec w łachmanach nic nie odrzekł, jedynie dłonią znak krzyża pokazał.

– „Klementyna Suchanow…” – domyślili się posłowie.

Zza okien dochodziło groźne buczenie jakby roju pszczół czy szerszeni. Żądna krwi gawiedź wciąż jeszcze kłębiła się na ulicy, tylko czekając na okazję, by swe kły na gardle Dobrej Zmiany zacisnąć. Byli tam nienasyceni Obywatele RP, janczarzy Tuska, dyszący żądzą mordu siepacze Temidy, zbrodnicze sotnie aborcjonistek z czarnymi parasolkami. I najgroźniejsza z nich wszystkich, przerażająca Klementyna Suchanow. Zawsze miała przy sobie Gombrowicza i nigdy nie wahała się go użyć.

– „Ona ci to uczyniła… Ona!” – wydyszał Brudziński, który zaczął już odzyskiwać głos. Spod napuchniętych powiek zaczęły się też wyłaniać jego mądre, ciepłe oczy. – „Podeszliśmy do niej przyjaźnie, z miłością i życzliwością, a ona nas gazem…”.

Z dziesiątków ust wyrwał się jęk przerażenia: – „To straszne!”

– „Nie można tak tego zostawić” – rzekł Stanisław Piotrowicz. – „Jeśli nie znajdziemy skutecznych środków obrony, wkrótce nas tu nie będzie. Tłuszcza zajmie parlament i zadepcze wątłe pędy Dobrej Zmiany”.

– „Może odwołam z włoskich plaż naszych towarzyszy z ONR” – zaproponował Dominik Tarczyński. – „To bardzo szlachetne z ich strony, że udzielają bratniej pomocy tamtejszym kobietom opalającym się topless, ale w tej dramatycznej chwili ich słoneczne patrole bardziej potrzebne są tu, na Wiejskiej”.

– „Słusznie, niech kolega ich ściągnie dla ojczyzny ratowania” – przytaknął Piotrowicz.
W tym momencie w sali rozległ się grom, a ściany rozjaśnił nagły blask błyskawicy. Barbara Bubula, która właśnie poprawiała pęk polnych kwiatów przymocowany do Przenajświętszej Drabinki, padła na kolana z okrzykiem: – „Pan Prezes!”.

Rzeczywiście, na szczycie drabinki pod postacią krzaka gorejącego objawił się umiłowany przywódca. Wszystkie oczy skierowały się w tę stronę, wszystkie uszy czujnie łowiły dźwięki dobiegające z trzaskającego płomienia, wszystkie serca wzleciały w górę i radośnie wirowały niczym rój barwnych motyli wokół kryształowego żyrandola. Pan Prezes przybył! Znów jest tu z nami i zaraz udzieli nam światłych wskazówek! Radujmy się i pilnie baczmy, by nie uronić ani słowa.

– „Jeśli ona was gazem, to wy ją też!” – zadudnił podobny do gromu głos dobywający się z krzaka gorejącego.

– „Tak też uczyniliśmy” – odparł Joachim ze Szczecina, z szacunkiem schylając głowę. – „Ale niewiele to dało”.

– „A jakiego gazu użyliście?” – zapytał krzak.

– „Łzawiącego”.

– „Następnym razem rozpylcie sarin” – poradził krzak.

Wojciech Maziarski

Ćwiczenie

1. Napisz esej pt. „Polska Chrystusem narodów. Polacy udzielają bliźnim bratniej pomocy, patrolując Europę”.

2. Kto co patroluje? Powiąż podmioty patrolujące z odpowiednimi obiektami.
Podmioty: Kaja Godek, ONR, Stanisław Pięta, „Gazeta Polska”
Obiekty: włoskie plaże, holenderskie kliniki aborcyjne, fundusze europejskie, agencje modelek

3. W jaki sposób poniższe gazy można zastosować w służbie Dobrej Zmiany?
a. Gaz łzawiący
b. Propan butan
c. Sarin
d. Gaz rozweselający
e. Gaz ziemny

Gdy w Senacie rozstrzygały się losy referendum, A.Duda uciekł do Juraty. Nie chciał być twarzą porażki. A do tego, żeby się postawić Kaczyńskiemu, nie jest zdolny. W najnowszym „Newsweeku” próbuję odpowiedzieć na pytanie, dlaczego PAD jest taki, jaki jest. Serdecznie polecam.

Esej Wojciecha Maziarskiego o stanie emocji między Polakami.

Na razie są tylko siniaki i oczy zapuchnięte od gazu. Jeszcze nie polała się prawdziwa krew. Ale poleje się, jeśli nie usuniemy Kaczyńskiego z polskiego życia politycznego.

Zimna wojna domowa – to chyba najlepsze określenie stanu, w jakim znalazła się Polska pod koniec lipca 2018 r. W zasadzie nie mamy już do czynienia z normalną grą polityczną, w której opozycja rywalizuje z partią rządzącą według reguł akceptowanych przez obie strony. Dziś już nie obowiązują żadne reguły – opozycja parlamentarna jest kneblowana, karana grzywnami i straszona procesami, a pozaparlamentarna zatrzymywana, rewidowana, stawiana przed sądem, ostatnio nawet bita i traktowana gazem łzawiącym. To nie jest stan, który można by uznać za normalny i akceptowalny w jakimkolwiek demokratycznym państwie prawa. To raczej standard turecki czy putinowski.

Na razie odnotowaliśmy tylko siniaki, uszkodzone stawy i zapuchnięte od gazu oczy. Jeszcze nie polała się prawdziwa krew. Ale poleje się – wypadki nieuchronnie zmierzają w tym kierunku. Jeśli nie zatrzymamy rozkręcającej się spirali przemocy, prędzej czy później będziemy mieć poważnie rannych. A kolejnym etapem będą ofiary śmiertelne – najpierw jedna, potem następne. Taka jest nieubłagana logika zdarzeń – zimna wojna domowa bardzo często przekształca się w gorącą.

Oczywiście nikt tego nie chce, ale samo tak wyjdzie. Podobnie jak zapewne nikt nie chciał w czwartek przed Pałacem Prezydenckim używać gazu. Gotów jestem się założyć, że nikt tego nie planował ani nie wydał takiego rozkazu. A jednak gaz został użyty.

W pierwszym odruchu dowództwo policji przerzuciło odpowiedzialność na demonstrantów, twierdząc, że to któryś z nich jako pierwszy zaatakował funkcjonariuszy gazem, a oni się tylko bronili. Spośród wszystkich możliwych scenariuszy akurat ten jest jednak najmniej prawdopodobny. Najprawdopodobniejsza jest natomiast wersja, w myśl której jeden z policjantów nie wytrzymał napięcia i poczuł się na tyle zagrożony przez napierający, skandujący i rozemocjonowany tłum, że sięgnął po miotacz gazu. Po prostu się bał.

Tę wersję pośrednio potwierdzają relacje naocznych świadków, którzy mówią, że funkcjonariusze sprawiali wrażenie bardzo spiętych i zdenerwowanych, a gdy już się wycofywali, dowódca miał pytać: – „Który to zrobił?”. „Fear she’s the mother of violence” – śpiewał przed laty Peter Gabriel. Strach to matka przemocy. Niezwykle celna i przenikliwa diagnoza.

W ten sposób w roku 2018 ostatecznie zaprzepaszczone zostały efekty wysiłków tych wszystkich, którzy zabiegali, by po 1989 r. odmienić wizerunek policji i uwolnić go od balastu wspomnień z epoki komunistycznej. By przeciętny Polak mógł zacząć postrzegać funkcjonariusza jako swojego sojusznika, a nie prześladowcę i wroga. W czwartek na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie słychać już było skandowanie „ZOMO!”.

Łatwo się domyślić, co będzie dalej. Na kolejnych demonstracjach tłum będzie się odnosić do policjantów z coraz większą wrogością, a oni będą reagować coraz większą brutalnością i agresją. Coraz więcej osób będą zatrzymywać, coraz więcej aktów oskarżenia kierować do sądów. Na czwartkowej demonstracji nie mieli przy sobie pałek. Na następnej pewnie będą już je mieli. Obie strony będą się siebie nawzajem coraz bardziej bać. Nie trzeba być prorokiem, by przewidzieć, jak to się skończy.

Daleki jestem od oskarżania większości funkcjonariuszy o celowo wykazywaną złą wolę (choć oczywiście są wśród nich także osobnicy zwichrowani – trudno znaleźć usprawiedliwienie dla tych, którzy tydzień wcześniej porwali i pobili przed Sejmem młodych demonstrantów). W gruncie rzeczy jednak policja, tak samo jak demonstranci, jest ofiarą polityki Jarosława Kaczyńskiego, który by dojść do władzy, a następnie się u niej utrzymać, zastosował taktykę dzielenia społeczeństwa i napuszczania na siebie wzajemnie poszczególnych grup.

Od samego początku lat 90. XX wieku kariera prezesa najpierw PC, a potem PiS opierała się na wskazywaniu rzekomych groźnych wrogów w łonie społeczeństwa, których należy się bać. Najpierw była to „uwłaszczona nomenklatura” i postkomuniści oraz ich rzekomi postsolidarnościowi sojusznicy, potem niezlustrowani agenci SB, jeszcze później WSI, „pożyteczni idioci” idący na pasku Berlina, „warszawka”, okrągłostołowe elity, monetaryści i liberałowie, prawnicza kasta, działacze organizacji pozarządowych, dziennikarze rzekomo niemieckich mediów – i tak dalej. Tę listę wrogów zagrażających narodowi można by ciągnąć niemal w nieskończoność.

Blisko trzy dekady cynicznego i celowego szczucia nas na siebie nawzajem doprowadziły Polskę do stanu zimnej wojny domowej. Byle iskra wystarczy dziś, by stan ten przekształcił się w wojnę gorącą.

Waldemar Mystkowski pisze o zgniłym Kaczyńskim.

Jarosław Kaczyński obudził się z medialnej śpiączki, od razu pojawiły się rozliczne znaki zapytania. Jak głęboko był uśpiony i jak głęboko sięgają jego macki? A że sięgają, nie trzeba nikogo przekonywać, bo IV RP lat 2005-2007 to był kraj, gdy zbliżyliśmy się do standardów republiki bananowej. Teraz dłużej trwa ten niezachodni standard, więc można mniemać, że tamte rekordy padły, mamy do czynienia z nowymi.

Podczas wywiadu w TVP prezes był puścić farbę o pośle Platformy Obywatelskiej, Stanisławie Gawłowskim, informując publikę, iż dostanie nowe zarzuty, a nawet podał termin jego przesłuchania przez prokuraturę.

Patrząc na sylwetkę Kaczyńskiego, nie tylko fizyczną, ale psychiczną i biograficzną, oceniamy go jako marność. Jak ktoś taki mógł dojść do takiej władzy? Ale tak się zdarza, inne narody też przechodziły przez podobną tandetę swoich przywódców. A prezes PiS pochodzi z magla. Ma taka przypadłość, iż sam z siebie puszcza farbę, gada namiętnie i niekoniecznie od rzeczy, gadulstwo takie nazywane jest logoreą. Gada i gada, dostaje słowotoku, słowolejstwa.

Tacy ludzie muszą się chwalić tym, czego nie potrafią. W ten sposób dowartościowują się. Kaczyński niczego dobrego w życiu z punktu widzenia wartości każdego z nas nie osiągnął, więc chwali się, że innych przydybał na podobnej sobie bezwartości.

Jest to psychiczne przeniesienie. Ja nie jestem wart, więc powiem, że inny nie jest warty, poprzez to zyskam, bo inny okaże się mniej wartościowy. Kaczyński tylko psuł, czego się dotknął, zniszczył. Więc tę swoja destrukcyjność przenosi na innych, bo tylko takie w nim tkwią wartości – i takimi postaciami destrukcyjnymi się otacza.

A w Polsce po 1989 roku jest co zepsuć, nasz kraj nie miał się nigdy tak dobrze w historii, jak to było do roku 2015, gdy destruktorzy dorwali się do władzy. Nie tylko my to widzimy w kraju, Polska w Unii Europejskiej i na świecie jest postrzegana jako kraj rządzony przez destruktorów.

Uogólniam, choć chcę tylko uświadomić jeden szczegół. Destruktor Kaczyński dostał bezprawnie informację od służb prokuratorskich, iż te postawią zarzuty i będą przesłuchiwać Gawłowskiego. I dzisiaj dowiedzieliśmy się, dlaczego Kaczyński destruktor z logoreą akurat na ten temat puścił farbę w telewizyjnym wywiadzie. Kaczyński niejako uprzedził wieść o bezprawiu, jakiego dopuszczono się w stosunku do Gawłowskiego.

Jak na dłoni ukazane jest nie tylko bezprawie państwa rządzonego przez PiS, ale jego gnicie Polski. A że Kaczyński nieformalnie zarządza gnijącą Polską, możemy tę metaforę przenieść na niego – jest to gnicie od głowy Kaczyńskiego, bo ryba gnije od głowy. Adwokat Gawłowskiego Roman Giertych był poinformować, iż oficerowie CBA 19 czerwca w celi aresztu śledczego w Szczecinie przesłuchiwali Gawłowskiego. Przecież każdy z nas – niekoniecznie znający prawo – wie, że przesłuchiwać podejrzanego na tym etapie może tylko prokurator i to w obecności adwokata. Otóż oficerowie CBA przedstawili Gawłowskiemu propozycję, aby obciążył swoich kolegów partyjnych: „liderów obecnych i byłych jakimikolwiek zarzutami w zamian za odstąpienie od przedłużania aresztu”.

Przez 3 lata PiS destruuje państwo, przez 3 lata szukają cokolwiek na poprzedni rząd PO-PSL. I niczego nie znaleźli. Nic i nic znajdują.

PiS jest zepsute od głowy Kaczyńskiego. Postaci samej w sobie nikczemnej, możemy się zastanawiać – a dobrzy pisarze pokusić napisania dzieła – jak to się stało, że daliśmy się zainfekować tak zepsutej głowie Kaczyńskiego, która niczego dobrego nie wyprodukowała.

>>>

Morawiecki zawierzył Polskę Czarnej Madonnie, a Kaczyński padł na kolana przed Rydzykiem

Zwykły wpis

Mateusz Morawiecki to tylko Matołusz.

Hairwald

>>>

Kaczyński, Morawiecki, Duda to nie wybór polityczny. To wstyd.

Skromność redemptorysty, o którą dbają ministerstwa. Lista za Super Expressem

Jak to się może skończyć? Proponuję spojrzeć na Węgry lub na inne państwa, gdzie demokracja została bardzo silnie ograniczana. Warto pamiętać, jak powstają autorytaryzmy, co się wtedy dzieje i jaka jest sekwencja zdarzeń. Nie trzeba sięgać pamięcią daleko, wystarczy popatrzeć na dzisiejszą Turcję, gdzie dochodzi do aresztowań sędziów, przedstawicieli mediów czy środowiska akademickiego – mówi nam dr Anna Materska-Sosnowska z Uniwersytetu Warszawskiego. Pytamy też o Unię Europejską i ciągle wysokie sondaże PiS. – Sekwencja działań PiS-u jest bardzo przemyślana. Najpierw program 500 Plus, potem przejęcie TK i wielka kampania oszczerstw…

View original post 3 175 słów więcej