Wytrzeszcz polityki PiS. Na marginesie afery rozporkowej Pięty

Afera rozporkowa Stanisława Pięty spełnia dla PiS dość zasadniczy cel – zakrywa klęskę polityki unijnej rządu Mateusza Morawieckiego, z Brukseli Polska pisowska dostanie 24 mld euro mniej, czyli o 23 proc., zaś Trybunał Sprawiedliwości UE zajmie się bezprawiem PiS.

Pięta się zdarzył, żonę zdradził, kochance obiecał intratną synekurę w Orlenie. Zostało to przez media wykryte i powinno w pół dnia rozejść się po kościach. Ale nie. Pisowskie media grzeją temat do czerwoności i to wektorowo.

Tygodnik „Sieci” przeprowadził jakoby jakieś śledztwo w „temacie pisowskich rozporków” i grzeją – „ofiar może być więcej”. Nie tylko ofiarą swego rozporka został Pięta, ale też inni jego koledzy partyjni. Media więc mają wysyłać dziennikarzy w krzaki, aby wykryć, który z polityków dopuszcza się nierządu wg wyznawanych przez PiS wartości polsko-katolickich.

Pięta broni się tym, iż Niemcy go wrabiają (właściciele „Faktu”), bo coś tam bąknąl pod nosem o Nord Stream 2.

Koledzy w PiS sugerują, że wiedza o rozporku Pięty ujrzała światło w wyniku działań polskich służb (wiceminister sprawiedliwości Michał Wójcik: Nie mam takiej wiedzy. Wydaje mi się, że tak – Stanisław Pięta był sprawdzany przez polskie służby, natomiast nie mam 100% wiedzy”). Wójcika pokractwo językowe jest znamienne, bo to także sugerowanie, iż kochanka Pięty to jakaś Mata Hari.

Grzeją temat media i politycy PiS, liczą na słabe umysły swoich zwolenników, bo ci im odpływają. Wychodzą z założenia, że lepsze poświęcenie Pięty, niż rzeczywista wiedza o klęskach PiS.

Kombinują, jak własne klęski unijne zwalić na przeciwników politycznych, bo powtórka z „sukcesem” Beaty Szydło 1:27 może nie wypalić. Nuworysz Zbigniew Gryglas chce, aby Donald Tusk ratował okrojony budżet z UE uzyskany przez PiS. I to pójdzie w tym kierunku – zwalić na Tuska i na opozycję, która „donosi” za granicą.

Mateusz Morawiecki ruszył w podróż po krajach bałtyckich, aby szukać jakichś sojuszników. Na Litwie podlizywał się miejscowym i chwalil zakup rafinerii w Możejkach dokonany 10 lat temu przez Lecha Kaczyńskiego, który jest jedną z największych wpadek biznesowych.

Jak w ten sposób afery będą przykrywać klęski władzy, to może nie starczyć rozporków polityków PiS. Nie każdy jest taki jurny jak Pięta, a z drugiej strony płci – kandydatek na Anastazję Potocką (vel Marzenę Domaros) nie widzę, choćbym dostał wytrzeszczu.

I takie są „sukcesy” PiS, nie można ich dojrzeć mimo wytrzeszczu. Mateusz Morawiecki jest za to coraz bliżej „sukcesu” Greka Zorby. Szydło miała swój sukces, Morawiecki zaś dostanie „piękną katastrofę”. Taki nasz wytrzeszcz.

 

 

Polska słono zapłaci za rządy PiS. Dotkną nas miliardowe cięcia w budżecie Unii Europejskiej

28 maja 2018

Oficjalna informacja o cięciach dla Polski w budżecie Unii Europejskiej na politykę spójności ma zostać podana dopiero we wtorek. Jednak z nieoficjalnych informacji płynących z Brukseli wynika, że na lata 2021-2027 otrzymamy zaledwie 64,4 mld euro. Oznacza to 23-proc. cięcia w porównaniu z poprzednim unijnym budżetem.

Nieoficjalnie: KE zaproponuje 64,4 mld euro na politykę spójności dla Polski; obecny budżet to 83 mld euro. Mimo cięć, Polska będzie największym odbiorcą środków na spójność; kolejny kraj – 24 mld euro mniej
(PAP)

natemat.pl

Premier Morawiecki i premier Litwy wylądowali w Estonii

Premier Morawiecki i premier Litwy wylądowali w Estonii

Około 16:00 samolot z premierem Morawieckim – a także premierem Litwy, który był gościem PMM na pokładzie – wylądował w Estonii. Na lotnisku witali ich ministrowie Jacek Czaputowicz oraz Konrad Szymański. Najbliższy zaplanowany punkt to spotkanie premiera Morawieckiego z premierem Estonii.

 

PMM zapowiada, że razem z premierem Litwy uczci pamięć prezydenta Lecha Kaczyńskiego w 10. rocznicę przejęcia rafinerii w Możejkach przez Orlen

– Prezydent Lech Kaczyński był na Litwie 8 kwietnia. To była jego ostatnia wizyta w 2010 roku, ostatnia wizyta zagraniczna. Proponując program zmian, tworząc wizję wspólnego rozwoju wtedy, wizję pomimo pewnych sporów, również między przyjaciółmi zdarzają się jakieś niesnaski i nieporozumienia, spory, ale przecież nasz cel w ramach UE, nasz cel w ramach całej Europy, również w przyszłości – mamy nadzieję – we współpracy z Rosją, mamy nadzieję, że Rosja też będzie tej współpracy szczerzej z nami, z Litwą, Polską, chciała, tworzymy tę przestrzeń do współpracy gospodarczej, politycznej, idąc śladami Lecha Kaczyńskiego – mówił premier Mateusz Morawiecki na wspólnej konferencji z premierem Litwy. Jak dodał:

„Chciałem tutaj, z tego miejsca, w Możejkach na Litwie, poprosić premiera, żebyśmy za 10 miesięcy, kiedy będzie 10. rocznica momentu, w którym Orlen przejął kontrolę nad Możejkami i w czasie, w którym ta inwestycja nie wyglądała wcale tak dobrze, ale patrząc nie tylko na zyski natychmiastowe, bilansowe, ale również na długoterminową strategię Polski i Litwy, żeby w tę 10. rocznicę, za 10 miesięcy, żebyśmy wspólnie z premierem, chciałbym o to tutaj poprosić, otworzyli tutaj, również uczcili pamięć Lecha Kaczyńskiego poprzez uroczystą, bo przez zbudowanie uroczystej tablicy upamiętniającej tamten moment i podkreślającej, jak ważny był to moment dla tworzenia przestrzeni dla długofalowej współpracy Polski i Litwy, współpracy gospodarczej i politycznej. Tej wspaniałej perspektywy współpracy nie byłoby bez wyobraźni i determinacji Lecha Kaczyńskiego”

 

Wójcik: Wydaje mi się, że Pięta jest sprawdzany przez polskie służby, ale nie mam 100% wiedzy

– Nie mam takiej wiedzy. Wydaje mi się, że tak [Stanisław Pięta sprawdzany przez polskie służby], natomiast nie mam 100% wiedzy – stwierdził Michał Wójcik w „Kawie na ławę” TVN24.

300polityka.pl

Jak trwoga, to do Tuska? Gryglas chce, by uratował okrojony budżet z UE uzyskany przez rząd PiS

tokfm.pl, 

Gabriela Lenartowicz (PO) nie ma wątpliwości, że negocjowanie korzystniejszego budżetu to zadanie, z którego rząd PiS się nie wywiązał. Z kolei Zbigniew Gryglas (PiS) oczekuje interwencji Donalda Tuska.

Posłanka Kamila Gasiuk-Pihowicz (Nowoczesna), poseł Zbigniew Gryglas, Maciej Konieczny (Partia Razem), posłanka Gabriela Lenartowicz i poseł Tomasz Rzymkowski (Kukiz’15) byli gośćmi Dominiki Wielowieyskiej w programie Wybory w TOKu.

– Nowy, mniej korzystny dla Polski budżet unijny to dopiero wstępny projekt, jest jeszcze dużo czasu, by wynegocjować lepsze warunki – ocenia Zbigniew Gryglas z partii Porozumienie Jarosława Gowina i członek klubu parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości.

Przedstawiciel partii rządzącej przekonuje, że władze nie zgodzą na taki podział środków, a poza tym jest jeszcze czas, by w tej sprawie wykazali się Polacy pracujący w unijnych strukturach – także ci z Platformy, w tym Donald Tusk, przewodniczący Rady Europejskiej.

– Mamy europosłów, mamy wysoką komisarz i mamy wreszcie przewodniczącego Rady Europejskiej. To jest wstępny budżet, więc nie dramatyzujmy, Polska się na taki budżet nie zgodził – powiedział poseł Gryglas.

„To klęska rządu PiS”

Gabriela Lenartowicz z Platformy Obywatelskiej nie ma wątpliwości, że negocjowanie korzystniejszego budżetu to zadanie, z którego rząd się nie wywiązał. – To manipulacja. To klęska polityki rządu PiS. Europosłowie nie odpowiadają za projekt budżetu. Odpowiadają za to rządy państw – powiedziała posłanka Lenartowicz.

Zdaniem posłanki Kamili Gasiuk-Pihowicz Komisja Europejska właśnie wystawia Polsce rachunek za łamanie prawa przez PiS.

Polska ma dostać o 23 proc. mniej pieniędzy, obcięte o 1/4 będą między innymi środki na rozwój obszarów wiejskich. Podobne cięcia dotyczą także innych krajów regionu.
Według opozycji, mniejsze środki dla Polski to klęska negocjacyjna rządu.

Według projektu nowego, unijnego budżetu Polska pozostanie głównym beneficjentem unijnych środków, większe wsparcie z Unii ma jednak popłynąć na borykające się z kryzysem południe Europy i do krajów z mniej rozwiniętymi gospodarstwami rolniczymi, jak Litwa, Łotwa i Estonia.

TOK FM

Anastazja Potocka: Prawdziwa historia fałszywej hrabianki

Oskarżyła wicemarszałka Sejmu Andrzeja Kerna o gwałt i chwaliła się, że spała z Aleksandrem Kwaśniewskim i Leszkiem Millerem. Był wtedy nawet dowcip, co Kwaśniewski dostaje na śniadanie: od żony w pysk. A Leszek Miller nie wypierał się romansu, tylko robił mi wyrzuty, że przez to, że spisałem jej opowieści, „człowiek nawet nie może spokojnie się zabawić…” – mówi Michałowi Płocińskiemu dziennikarz Jerzy Skoczylas, redaktor książki „Pamiętnik Anastazji P.”.

Michał Płociński: Ujawniony przez media romans posła Stanisławy Pięty nie jest pierwszym i nie ostatnim skandalem miłosnym w Sejmie. Wielu jego kochankę Izabelę Pek porównuje do najsłynniejszej femme fatale III RP – Anastazji Potockiej, czyli ukrywającej się pod tą fałszywą tożsamością Marzeny Domaros. Minęło ponad ćwierć wieku od skandalu, jaki wywołały spisane przez pana opowieści rzekomej hrabiny. I politycy niczego się nie nauczyli?

Jerzy Skoczylas: Sejm zawsze był k…dołkiem. W czasach PRL również, tylko siłą rzeczy prasa wówczas o tym nie donosiła. Mówił mi o tym Zbigniew Messner (poseł na Sejm PRL i premier w latach 1985-88). To w sumie zrozumiałe. W końcu z całej Polski przyjeżdża do Warszawy kilkuset posłów. Wieczorem kończą bardzo ciężką, ogłupiającą robotę. I co mają ze sobą zrobić? Iść do teatru? (Śmiech). Kupują flachę, a jak się napiją, to budzą się w nich żądze. Messner mi mówił, że sprzątaczki i inne pracujące w Sejmie kobiety zawsze były obiektem ataków seksualnych; że sprowadzano do Sejmu prostytutki itd. I pod tym względem po 1989 r. nic się nie zmieniło.

Tylko że społeczeństwo miało zupełnie inne oczekiwania wobec nowego, demokratycznego parlamentu; wiązało z nim wielkie nadzieje.

I szybko zostały one rozwiane, bo afera goniła aferę. Raz z okna hotelu poselskiego wypadła nawet naga prostytutka, a chlanie do nieprzytomności było na porządku dziennym. O ile w 1989 r. rzeczywiście politycy cieszyli się społeczną sympatią, o tyle w 1992 r. nastroje już się odwróciły. Dlatego, gdy wybuchł skandal z Marzeną Domaros, ludzie stanęli po jej stronie. Nie spotkałem nikogo z tzw. zwykłych ludzi, kto byłby przeciwko niej. Wszyscy mówili, że dobrze tak tym strasznym politykom… To też niosło sprzedaż „Pamiętników Anastazji P.”. Dostałem kasę za 400 tys. egzemplarzy, ale wiem, że sprzedano dużo więcej. Podobno nawet 1,2 mln sztuk.

Jak po latach ocenia pan Anastazję i jej rewelacje?

Wolałbym, żeby jej nie nazywać tym fałszywym imieniem i nazwiskiem. Ani ona Anastazja, ani Potocka, tylko Marzena Domaros. Prawda jest taka, że afera ta była niesłychanie rozdmuchana, bo to był pierwszy taki skandal w wolnej Polsce. Żył nim cały kraj; rozgłos był ogromny, w ogóle nieporównywalny z dzisiejszymi aferami. Ten rozgłos wywołali sami ówcześni posłowie, bo w Sejmie huczało o tym, że ona pisze książkę o swych miłosnych podbojach, gdy jeszcze nikt o książce nie myślał. Było to nawet przed pierwszym tekstem na ten temat w tygodniku „NIE”. Prawdopodobnie to ona sama rozpuszczała takie plotki, ale posłowie natychmiast je powtarzali. Gdyby dzisiaj wybuchła podobna afera, to na pewno nie byłoby takiego szumu, jaki był w 1992 r.

Romans posła Pięty rzeczywiście nie odbił się aż tak wielkim echem, z tym że porównania Izabeli Pek z Marzeną Domaros są na wyrost, bo ta druga uwiodła więcej niż jednego trzecioligowego posła.

Tak twierdziła. Fakty są takie: oskarżyła wicemarszałka Sejmu Andrzeja Kerna o gwałt. Czemu on zaprzeczał. Oprócz tego chwaliła się, że spała z Aleksandrem Kwaśniewskim i Leszkiem Millerem. I to właściwie wszystko. Reszta to mało istotne ploty. Pierwszy raz w życiu miałem taką sytuację, że zamiast skracać tekst, musiałem go rozdymać, by wyszła z tego książka! Łącznie z takimi trikami, że zamiast pisać KOR (w notce o Jacku Kuroniu), pisałem: Komitet Obrony Robotników (śmiech).

Jak pan poznał Marzenę?

Zadzwonił do mnie Roman Górski z Polskiej Oficyny Wydawniczej BGW i spytał, czy czytałem w tygodniku „NIE” tekst „o tej k…, która się p… z posłami”. Odpowiedziałem, że czytałem. A on: „Jesteś z nią umówiony jutro o 12 w Warszawie”. Wcześniej Witold Bereś i ja wydaliśmy u Górskiego wywiad-rzekę z Czesławem Kiszczakiem. Teraz chciał, bym sprawdził, czy opowieści Domaros to materiał na książkę. Czekałem na nią na ulicy i co szła jakaś ładna dziewczyna, to myślałem, że to ona. A tu nic. Aż nagle podchodzi taka zwykła dziewucha. Z wyraźną nadwagą. Nic atrakcyjnego. I to była ona.

Domaros twierdziła, że politykom bardzo podobały się jej piersi.

Trudno, żeby było inaczej, skoro chodziła po Sejmie w nakładanym na gołe ciało żakieciku, zapinanym tylko na jeden guzik. Bardzo duże piersi jej się po prostu wylewały z tego żakietu. I to nawet, gdy siedziała prosto, a co dopiero, gdy się pochylała w stronę rozmówcy. Często nietrzeźwego rozmówcy. Miała bardzo grube uda, które były niemal tak samo grube tuż przy biodrach i przy kolanach. Podczas nagrywania jej opowieści w pewnym momencie udałem, że sprawdzam, czy magnetofon działa i zmierzyłem tym magnetofonem szerokość jej kolana. To były dwie szerokości magnetofonu, czyli 22 cm. Później zmierzyłem kolana kilku koleżankom. Miały zwykle dwa razy mniej. Przepaść.

Przy tym Domaros nie była ani lotna, ani wykształcona. Jak się później okazało, po ukończeniu prowincjonalnego ogólniaka przez tylko chwilę studiowała zaocznie polonistykę. Twierdziła, że wyleciała ze studiów na piątym roku, co od razu brzmiało podejrzanie, bo kto wylatuje na piątym roku! I w dodatku użyła określenia, że „nie zdała absolutorium”, czyli w ogóle nie miała pojęcia o studiach, bo absolutorium się uzyskuje, a nie zdaje.

 

To w jaki sposób udało jej się oczarować tylu wykształconych, obytych ludzi?

Nieżyjący już Andrzej Urbańczyk, którą nagrywał z nią później kasetę wideo dla BGW, opowiadał mi, że ona „cudownie słucha”. Ja nie miałem okazji się o tym przekonać, bo przez trzy dni nagrywania jej to ja słuchałem tego, co ona mówi. Urbańczyk mówił, że słuchając, przybiera fantastyczną pozę: opiera podbródek na dłoniach i szeroko otwartymi oczami intensywnie wpatruje się w rozmówcę. A przecież faceci uwielbiają panienki, które cudownie słuchają (śmiech).

Poza tym była dobrym psychologiem, jak każda oszustka. I błyskawicznie się uczyła. Podam przykład. Po autoryzacji tekstu, poczułem ulgę, bo to dla mnie był już właściwie koniec pracy. Zrobiło mi się jej żal i powiedziałem jej, że teraz ma od życia wielką szansę. Na książce zarobi sporo kasy i będzie mogła spłacić długi i wyjść na prostą. Zacząć od nowa, tym razem uczciwie. I powiedziałem, że Honoriusz Balzak też całe życie miał długi, a przeszedł do historii nie z powodu długów, tylko dzięki świetnym książkom. Chwilę później Domaros udzieliła wywiadu „Polityce”. O powiedziała o Balzaku, o którego istnieniu przed naszą rozmową pewnie nawet nie wiedziała (śmiech).

Domaros zbudowała wielopoziomowe kłamstwo, że jest nieślubną córką hrabiego Potockiego, wychowaną we Francji. Podobno na jej nieprawdopodobne historie nabierali się właściwie wszyscy, nawet sam Andrzej Potocki nazywał ją… kuzynką.

Opowiem panu historię. Rozmawiam z Józefem Oleksym w jego mieszkaniu. Dzwoni telefon. Oleksy bardzo długo rozmawia. Gdy wreszcie skończył, z dumą powiedział, że dzwoniła hrabina Potocka, która przyjechała do Polski odzyskać rodzinny majątek pod Łowiczem i że urządza wielki bal, na który go właśnie zaprosiła. Wtedy jeszcze nie miałem pojęcia o jej istnieniu. Zresztą później Domaros powiedziała mi, że to Oleksy do niej wydzwaniał!

A pan jej na początku wierzył w te wszystkie historie?

Po kilku minutach rozmowy wiedziałem, że lubi zmyślać. Ale to miała być jej książka, a nie moja. Gdy więc powiedziała, że zgwałcił ją marszałek Kern, wiedziałem już, co odpowiem Górskiemu. Upewniłem się tylko, czy się pod tym oskarżeniem podpisze. I wiedziałem już, że to nie są żarty. Od razu następnego dnia zaczęliśmy pracę nad książką. Do momentu autoryzacji jednak nie komentowałem jej zwierzeń, nie oceniałem jej. Ale po spisaniu i zredagowaniu tekstu, a przed autoryzacją, pojechałem w jej rodzinne strony pod Starogard Gdański, popytać o nią. I tam się dowiedziałem paru naprawdę brzydkich rzeczy.

Jakich konkretnie?

Że zostawiła swoim rodzicom dziecko do wychowania. I to na zawsze. A rodzice byli bardzo biedni, żyli w ciasnym mieszkaniu. Od prokuratora prowadzącego śledztwo w jej sprawie dowiedziałem się, że np. samotną staruszkę, której wcześniej zaproponowała opiekę nad swoim dzieckiem, okradła z całej emerytury, zostawiając ją bez środków na życie na cały miesiąc. W dniu ukazania się książki na rynku opisałem to wszystko w „Gazecie Krakowskiej”, żeby stworzyć dystans do opisywanych przez Marzenę historii. A przy autoryzacji powiedziałem o swoich odkryciach Marzenie.

Jak na to zareagowała?

Strasznie się wkurzyła. To był dla niej szok, bo wcześniej udawałem, że wierzę w to, że jest hrabiną. Odbyliśmy bardzo nieprzyjemną rozmowę. Pierwszego dnia pracy nad książką powiedziałem jej, że nie musi mi mówić całej prawdy, jeśli coś jest dla niej bardzo niewygodne, ale niech mnie nie buja, bo jedziemy na jednym wózku. A ona oczywiście cały czas mnie okłamywała. Zmusiłem ją wtedy do szczerych odpowiedzi na kilka podstawowych pytań: czy w ogóle zna francuski, ile razy i jak długo była we Francji, jakie ma prawdziwe wykształcenie itd. Bałem się też, że ona powykreśla z książki te fragmenty, które przedstawiały ją w złym świetle. Ale ona niczego nie wykreśliła.

Mówiła w ogóle po francusku?

Zapewne w stopniu absolutnie podstawowym. Cały jej związek z Francją polegał na tym, że w ogólniaku miała francuski i raz była we Francji na dwutygodniowej wymianie uczniowskiej.

W takim razie jak jej się udało wszystkim wmówić, że wychowała się we Francji?

Bo nikt nigdy nie próbował zweryfikować jej opowieści! Nikt nawet nie sprawdził, czy w ogóle mówi po francusku… Monika Olejnik kiedyś napisała, że dopiero po fakcie dotarło do niej, że wszyscy dziennikarze sejmowi zawsze byli w ciągłym biegu, urobieni po łokcie, a Domaros nigdy się nigdzie nie spieszyła, stale miała na wszystko czas.

W Sejmie pracowała jednak jako dziennikarka francuskiego dziennika „Le Figaro”, na co miała papiery.

W Gdańsku poznała dziennikarza „Le Figaro”, który pisał reportaż o Polsce. I zbajerowała go do tego stopnia, że on jej załatwił pismo, że jest korespondentką tego dziennika. I dzięki temu wjechała do Sejmu jako wielka dziennikarka sławnego francuskiego dziennika.

Najzabawniejsze jest to, że jej oszustwa były wręcz dziecinne. Np. dowód osobisty sfałszowała w sposób absolutnie amatorski. Po pierwsze, gołym okiem widać było ślady przeróbek, po drugie, popełniła żenujące błędy merytoryczne: zmieniła datę urodzenia (inaczej niż większość kobiet, dołożyła sobie cztery lata), ale nie numeru pesel, który przecież zawiera datę urodzenia. I popełniła jeszcze dwa inne błędy, które wyłapałby każdy policjant czy urzędnik.

Co chciała tym wszystkim ugrać?

Ona nie miała żadnego planu. Po prostu tak zdobywała pieniądze. To była osoba, która nie wyrosła z okresu dziecięcej konfabulacji. Nie odróżniała prawdy od fikcji. Była jak czteroletnie dziecko. Jej siostra opowiadała mi, że jak się w dzieciństwie bawiły na podwórku, to już wtedy zawsze była hrabianką. Tę bajkę budowała w głowie od dzieciaka. Tyle że normalni ludzie z takich rzeczy wyrastają, a ona nie wyrosła.

Przy autoryzacji poprosiła mnie o pieniądze na papierosy. Dałem jej 50 tys. zł, bo taki miałem najmniejszy nominał. Wtedy papierosy kosztowały 10-20 tys. zł. Poszła do kiosku i wróciła bez papierosów i bez pieniędzy. Powiedziała, że wiatr jej wyrwał banknot z ręki, zawiał go na torowisko tramwajowe i przejechał po nim tramwaj, a potem nie mogła go już nigdzie znaleźć (śmiech). To nie była wielka kwota, więc machnąłem na to ręką. A mogła po prostu powiedzieć, że potrzebuje kasy. Ale ona zawsze musiała kombinować.

Albo inna historia. W Gdańsku miała ryczałt czy pół etatu w „Wieczorze Wybrzeża”. Zatrudniono ją tam z litości, jako samotną osobę z dzieckiem. Miała tłumaczyć teksty z prasy francuskiej. Korzystając z zamieszania wywołanego remontem redakcji, ukradła pieczątkę służbową i ileś tam firmowych druków. I chodziła z nimi od restauratora do restauratora, zawierając umowy na teksty sponsorowane. Zwykle na 20 mln ówczesnych złotych. I brała z góry zaliczkę w wysokości 2 mln zł. Teksty oczywiście nie powstawały. To był strasznie głupi przekręt, co uświadomił jej później sekretarz redakcji.

Dlaczego?

Bo zwyczajowa stawka dla pracownika działu reklamy wynosiła właśnie 10 proc. od kontraktu. Czyli jeśliby podpisywała te umowy normalnie dla biura reklamy, to dostawałaby 2 mln zł, a później po prostu jakiś dziennikarz pisałby tekst reklamowy, bo to przecież banalna rzecz. I wszyscy byliby szczęśliwi. A ten sekretarz mi opowiadał, że jak jej to tłumaczył, to miał wrażenie, jakby ona po raz pierwszy słyszała, że pieniądze można zarobić też w uczciwy sposób. To po prostu typ człowieka, który nie potrafi inaczej, niż nieuczciwie.

Domaros zgłosiła się najpierw do Jerzego Urbana i chciała, by to on wydał jej książkę.

Urban chyba po prostu nie wyczuł, że z tego będzie wielka afera i że na tym można zarobić w cholerę kasy. Albo wolał trzymać się od niej z daleka. Tygodnik „NIE” napisał o niej dość oględny tekst i spuścił ją po brzytwie. Urban odesłał ją do Górskiego. I to był cały udział Urbana przy tej książce. Ale gdy w 1999 rok wróciłem do „Gazety Wyborczej” (wcześniej pracowałem tam od lipca 1989 do maja 1990), to Cezary Michalski w „Życiu” nazwał mnie „pistoletem Urbana”. Nigdy w życiu nie pracowałem dla Urbana. A Bronisław Wildstein napisał, że ja to wszystko wymyśliłem i tylko podpisałem się jako Anastazja P. To takie samo świństwo, jak to, co robi dziś telewizja publiczna czy TV Republika.

A co z Andrzejem Kernem i domniemanym gwałtem?

Gdy zaginęła jego córka Monika, Domaros podeszła do Kerna i powiedziała, że może mu pomóc ją znaleźć, że ma o niej pewne informacje. Oczywiście bujała, najwyżej znała jakieś plotki. Najpierw siedzieli w kilka osób w restauracji sejmowej, a później wraz z Markiem Markiewiczem przenieśli się do pokoju Kerna. Markiewicz wyszedł w chwili, gdy – według wersji Marzeny – Kern zerwał z niej żakiet.

I pan w tę wersję wierzy?

Tak, bo o ile Marzenę Domaros bardzo łatwo dało się złapać na kłamstwie – gubiła się w swych opowieściach, o tyle ten gwałt opisała bardzo wiarygodnie. Zasypywałem ją setkami szczegółowych pytań. O drobiazgowy wygląd pokoju, o przebieg wydarzeń dosłownie sekunda po sekundzie. Przy innych historiach ona na każde moje pytanie, nawet niewinne, odpowiadała po chwili namysłu. Co jest zrozumiałe: kłamca musi wszystko dobrze przemyśleć, by się nie wysypać. A tu było inaczej. Mówiła szybciej i widać było jej emocje. Raz nawet odpowiedziała pozornie na swoją niekorzyść. Zapytałem o kolor majtek Kerna. Powiedziała, że nie zapamiętałą. A pamiętała dużo mniej istotne szczegóły. Ale to jest właśnie naturalne w sytuacji tak traumatycznych przeżyć.

Przeciwko Kernowi zaś świadczy wiele. Jak poważny polityk – adwokat z zawodu! – może pójść po wódce do pokoju, by kontynuować rozmowę rzekomo o swojej córce? Od czego wicemarszałek Kern miał ogromny gabinet, a mecenas Kern biuro? I dlaczego Kern nie podał jej do sądu o kłamstwo w sprawie gwałtu, jeśli podał (i wygrał!) w co najmniej jednej sprawie?

To było znamienne. Bo ja włożyłem dużo trudu, żeby ten rozdział o Kernie zredagować tak, by trudno było się do tego przyczepić od strony prawnej. Tam jest surowy opis zdarzeń. Słowo „gwałt” pada tylko w monologu wewnętrznym Marzeny: „Dlaczego rano nie zawiadomiłam policji? Już widzę, jak przychodzę na posterunek i mówię: – Zgwałcił mnie marszałek Sejmu. Wprost słyszę ten rechot policjantów. Kto by mi uwierzył?”. Ale jakiś czas później w wywiadzie dla „Sztandaru” Marzena powiedziała, że w swojej książce pisze, że zgwałcił ją marszałek Kern. Na miejscu Kerna podałbym ją do sądu nie za książkę, tylko za ten wywiad. I wygrana byłaby na talerzu. Dlaczego doświadczony adwokat tego nie zrobił?

Andrzej Kern uważał, że rozpętano prawdziwą nagonkę na niego. Gdy w czerwcu 1992 r. zaginęła jego córka, to Jacek Hugo-Bader w swoim reportażu w „Gazecie Wyborczej” przedstawił tę sprawę w czarno-białym świetle: wielka miłość, mezalians i wpływowy, nadęty ojciec, który nie potrafi zaakceptować narzeczonego córki, dlatego stawia na nogi całą policję, chcąc ją znaleźć i siłą przyprowadzić do domu. Później na kanwie tego reportażu powstał film Marka Piwowskiego pt. „Uprowadzenie Agaty”. Dziś jednak ta sprawa wydaje się trochę mniej oczywista, zwłaszcza że sama Monika Kern podsumowała ją po latach słowami: – To jest tak, jakby w pewnym momencie przyszli, odegrali rolę w spektaklu i zniknęli. Kostiumy zabrane, dekoracja sprzątnięta – mówiła o narzeczonym i jego rodzinie, do których uciekła z domu.

Monika Kern z czasów ucieczki z domu i Monika Kern z czasów przeproszenia się z rodziną to dwie różne Moniki i wiarygodność jej późniejszych słów jest zerowa. Mówiła to, co kazał jej mówić ojciec. Fakty są takie, że Kern nadużył swojego stanowiska. Nie tylko postawił na nogi całą policję i tajne służby, ale naciskał na prokuraturę. Złożył do łódzkiej prokuratury skargę przeciw Izabeli Malisiewicz-Gąsior, matce chłopaka Moniki Kern. Prokuratura wydała nakaz przeszukania jej mieszkania, założono w nim także podsłuch. Potem prokuratura postawiła Malisiewicz-Gąsior zarzut porwania córki Andrzeja Kerna. W areszcie kobieta spędziła trzy dni.

Kern zachował się po prostu skandalicznie. Rozumiem ból ojca itd., ale wykorzystywał aparat państwowy do swoich prywatnych celów. Nie ma co się dziwić, że dziennikarze na niego naskoczyli. Sam zadawałem sobie wtedy pytanie, czym k… różni się III RP od PRL: czy tylko tym, że podmienili się ludzie? No bo wyglądało na to, że tak jak byli właściciele PRL, tak na początku lat 90. pojawili się właściciele III RP. To mnie wtedy naprawdę bolało. A łączenie Marzeny Domaros z tą sprawą i mówienie, że była częścią wielkiego spisku to po prostu paranoja. Czy ci spiskowcy zawładnęli też umysłem Kerna i kazali mu iść z Marzeną wieczorem do swojego pokoju hotelowego?

Tylko że w tzw. szafie Lesiaka znaleziono dokumenty z informacjami pozyskanymi od Marzeny Domaros, która jako Anastazja Potocka miała gromadzić informacje o życiu intymnym polityków. Jak ulał pasuje to do teorii, że ona została podstawiona przez kontrolowany przez komunistów UOP, by zdyskredytować Andrzeja Kerna, który w tym czasie pracował nad ustawą mającą pozwolić na pozbawienie majątku PZPR.

Marzena przecież skompromitowała też Kwaśniewskiego i Millera. To też była część spisku? Agentka UOP z nieudolnie sfałszowanym dowodem osobistym? Wiarygodność Jana Lesiaka była żadna. Mam za złe dziennikarzom, że wtedy nikt nawet nie zadzwonił do mnie i nie porównał, czy zeznania Lesiaka przed sądem pokrywają się z faktami. A gdy mówił on o Domaros, o mnie czy o „Pamiętniku…”, to był tam błąd na błędzie! Nawet w tak podstawowych sprawach, jak gdzie wtedy procowałem: że w „Gazecie Wyborczej”, a pracowałem wtedy w „Gazecie Krakowskiej”. Według Lesiaka napisałem tę książkę z Przemysławem Ćwiklińskim. W rzeczywistości Ćwikliński napisał drugą książkę o niej.

Lesiak to ponura postać. Po zmianie systemu nie miałaby przecież szans na pracę w UOP, gdyby nie miękkie serce Jacka Kuronia, który w wolnej Polsce wpadł na pomysł, by Lesiakowi przebaczyć i pozwolić pracować w nowych służbach. A Lesiak był przecież agentem, który gnębił Kuronia. I tak jak ogólnie popieram politykę rządu Tadeusza Mazowieckiego w sprawie przyjmowania dawnych ubeków do nowych służb, to na litość, nie Lesiaka! Niektórzy ludzie powinni zostać wypieprzeni ze służb z hukiem i to najlepiej od razu do więzienia. Lesiak tymczasem nasłuchiwał, czego od niego wymaga aktualna władza – a raczej co mu się wydaje, że nowa władza wymaga – i natychmiast gorliwie to realizował.

Jest pan pewien, że Domaros nie była współpracowniczką UOP?

W „Pamiętniku…” rzeczywiście wspomina o różnych UOP-owcach, z którymi się zadawała, chwali się wpływaniem na proces legislacyjny rozmaitych ustaw. Ale to były niewiarygodne opowieści. Natomiast być może rzeczywiście podpisała zobowiązanie do współpracy. Tego nie wiem. Ale by wiarygodna była teza, że była narzędziem UOP-u w sprawie Kerna, to i ja musiałbym być takim narzędziem, bo po co dawać do spisania jej opowieści komuś, kto nie jest pewny? To przecież ode mnie zależało, co w tej książce się znajdzie. A przygotowując ją, nie miałem żadnych nacisków ze strony służb.

I nie domyślał się pan, że służby odgrywają w tej sprawie jakąś rolę?

Wtedy oczywiście nic o tym nie wiedziałem, ale mieszkanie, z którego Domaros wyszła na pierwsze spotkanie ze mną, rzeczywiście było mieszkaniem operacyjnym Urzędu Ochrony Państwa. I ona mieszkała w nim z jakimś oficerem UOP. Są dwie możliwości: albo rzeczywiście została przez nich zwerbowana, np. szantażowano ją ujawnieniem przekrętów, które robiła wcześniej w Gdańsku, albo zwerbowano ją dopiero później, może nawet fikcyjnie. W SB i na początku w UOP takie rzeczy były na porządku dziennym. Stawiam raczej na to drugie. Ale to już wyłącznie moje domysły.

Powtarzam: ja zadawałem pytania Marzenie Domaros, ja zredagowałem jej odpowiedzi i żadne służby mi w tym nie mieszały. A – poza domniemanym gwałtem, gdzie nie ma świadków – kluczowe jej opowieści zostały potwierdzone. Aleksander Kwaśniewski afiszował się z Marzeną i był wtedy nawet dowcip, co on dostaje na śniadanie: od żony w pysk. A Leszek Miller w prywatnej rozmowie ze mną nie wypierał się romansu, tylko robił mi wyrzuty, że przez to, że spisałem opowieści Marzeny Domaros, „człowiek nawet nie może spokojnie się zabawić…”. Odpowiedziałem mu, że nie należy sypiać z panienkami, które potem piszą pamiętniki. On na to: „A ma taka wypisane na czole, że pisze pamiętnik?”.

Jak pan myśli, czy gdyby dzisiaj ktoś chciał mieć haki na polityków, szantażować ich czy po prostu kompromitować, to byłby w stanie wykreować nową Anastazję Potocką, czy jednak czasy się zmieniły i politycy aż tak łatwo nie daliby się podejść?

Przykład tej panienki posła Pięty pokazuje, że to wciąż jest cholernie łatwe. Większość polityków ma ego rozdęte do nieprawdopodobnych rozmiarów. Do tego spora część z nich to barany, co mówię z pełną odpowiedzialnością. I można nimi z łatwością manipulować. A jak widać po sprawie Stanisława Pięty: mają zero moralności. Załatwić ich mogą więc nawet całkowici amatorzy. Politycy pozwalali Izabeli Pek kręcić się w swoim otoczeniu, cykać wspólne fotki. A przecież w internecie łatwo można było znaleźć nawet jej nagie zdjęcia. Ale to tak samo jak z Marzeną Domaros: nikt jej nawet nie próbował sprawdzić.

Jerzy Czesław Skoczylas jest dziennikarzem i pisarzem. Pracował m.in. w „Echu Krakowa”, „Applauzie”, paryskim „Kontakcie”, „Gazecie Wyborczej” i „Gazecie Krakowskiej”. Jest współautorem wywiadu-rzeki z Czesławem Kiszczakiem pt. „Generał Kiszczak mówi prawie wszystko” oraz książki „Wałęsa. Ludzie. Epoka”. W 1992 r. spisał i zredagował opowieści Marzeny Domaros „Pamiętnik Anastazji P”.

rp.pl

Publikacja: 

Sprawa Pięty: Partii rządzącej wolno mniej

Poseł Pięta zadbał wcześniej o swoją rozpoznawalność. Teraz będzie za nią płacić PiS.

W jakiej sytuacji stawia PiS sprawa Stanisław Pięty, ultrakonserwatywnego posła PiS, o którym „Fakt” pisze, że miał romans i obiecywał pracę w spółce Skarbu Państwa?

Dr hab. Rafał Chwedoruk, politolog, prof. Uniwersytetu Warszawskiego: Sprawa posła Pięty jest kłopotem dla PiS. Nie jest to co prawda problem strategiczny, który mógłby załamać sondaże partii i oderwać istotną część wyborców, ale może być problemem dla tych, którzy najsilniej identyfikują się z wartościami głoszonymi przez partię. Jeśli partia jest konserwatywna kulturowo, to powinna dbać o to, żeby zachowania jej polityków nie wykraczały poza średnią typową dla polskiego społeczeństwa.

Jak na sprawę posła Pięty mogą zareagować wyborcy?

Partii konserwatywnej przystają wartości pisane wielką literą: naród, państwo, rodzina, tożsamość, patriotyzm itd. Takim partiom towarzyszy duża doza patosu. Istotna część wyborców tego oczekuje – wielkich słów, wypowiadanych przez poważnych ludzi. Sprawa posła Pięty może obrosnąć w aspekty natury komediowej. Tego doświadczała polska prawica na początku transformacji. Bardzo szybko przeistoczyła się z bytu narzucającego ton debaty w obiekt drwin. Należy również pamiętać, że w walce o elektorat istotną grupą będą najmłodsi wyborcy, a najmłodsi wyborcy żyją życiem sieci, gdzie obrazek ma dużą siłę rażenia. Sytuacja posła Pięty jest bardzo „memogenna”.

A co ta sprawa mówi o rządzących?

PiS poświęcił bardzo dużo wysiłku przez ostatnią dekadę, żeby zrzucić z siebie stereotyp partii radykalnej, wyrazistej ideowo, ale niezdolnej do ponoszenia odpowiedzialności, partii która jest świetna w opozycji, ale nie jest gotowa rządzić. A tymczasem poseł, zaangażowany w przynajmniej dwie istotne komisje dla bezpieczeństwa państwa, uwikłał się w sytuację, w której nie można wykluczyć jakichś form zagrożenia dla bezpieczeństwa. Okazałoby się, że PiS nie jest tak sprawnie działającą machiną władzy, jak się przedstawia. Potencjał groteski politycznej zawsze stanowi zagrożenie dla władzy. Każda godzina przedłużania obecności posła Pięty w komisji ds. służb specjalnych i Amber Gold jest dla PiS godziną straconą.

Całą rozmowę będzie można przeczytać w poniedziałkowej „Rzeczpospolitej”

rp.pl

 

„Ofiar może być więcej”. Tak prawicowy tygodnik nazywa zdradzającego posła Piętę i kolegów z PiS

tokfm.pl, 
W najnowszym wydaniu prawicowego „Tygodnika Sieci” znajduje się analiza pozamałżeńskiego romansu polityka PiS. Według gazety znany z katolickich poglądów poseł Pięta „stał się celem cynicznej kobiety”.

W tekście można przeczytać, że zdrada małżeńska konserwatywnego posła to efekt „precyzyjnie zaplanowanej operacji”. Według prawicowego tygodnika romans posła Pięty może być wierzchołkiem góry lodowej – autor przypuszcza, że zdrady mogli dopuścić się także inni politycy należący do PiS i związani z partią. „Ofiar może być więcej” – przewiduje prawicowe pismo.

Tygodnik Sieci@Tygodnik_Sieci

Z dziennikarskiego śledztwa wynika, że polityk PiS stał się celem cynicznej kobiety z jednej strony, a z drugiej precyzyjnie zaplanowanej operacji. Wszystko wskazuje na to, że ofiar może być więcej.http://bit.ly/2xBIT1z 

W nowym numerze tygodnika „Sieci”: Jak się załatwia polityka. Kulisy skandalu z udziałem Stanisława…

Marek Pyza analizuje skandal obyczajowy z udziałem Stanisława Pięty, który od kilku dni nabiera rozgłosu w polskich mediach.

wpolityce.pl

Marta Szostkiewicz@MSzostkiewicz

Narracja o złej kobiecie wodzącej mężczyznę na pokuszenie, jest stara jak świat ( dosłownie). Nasz noblista Wl. Reymont opisał, jak wiejska społeczność obchodziła się z takimi kobietami. Czy elektorat PiS kupi dziś tak skonstruowaną historię?

Joanna, jak nazwał kochankę posła Pięty „Fakt”, który ujawnił sprawę podwójnej moralności polityka, od kilku lat obracała się w kręgach polityków PiS. Jest osobą aktywną na Twitterze. Do internetu wrzucała swoje zdjęcia z prezydentem Andrzejem Dudą i wiceministrem Patrykiem Jakim, kandydatem PiS na prezydenta Warszawy.

„Gratuluję wiedzy”

Do publikacji „Tygodnika Sieci” odniósł się na Twitterze dziennikarz Mikołaj Wójcik z „Faktu”, autor publikacji obnażającej hipokryzję posła Pięty. „Nowe „Sieci” publikują „wyniki dziennikarskiego śledztwa” o kulisach sprawy Pięty. Wiecie ile one są warte? Marek Pyza nie zadał mi ani Faktowi żadnego pytania w tej sprawie (a robiłem tę sprawę od A do Z) a na pytania wysłane bohaterce nie dostał odpowiedzi. Gratuluję wiedzy – napisał Wójcik.

Wczoraj prawicowy portal niezalezna.pl sugerował, że ujawnienie romansu polityka PiS może mieć drugie dno. „Krytykował Pan niemiecką politykę historyczną, wykrzywiającą obraz Polski, krytykował Pan Unię Europejską, w której Niemcy wiodą prym… Czy komuś mogło się to nie podobać?” – zapytała niezależna.pl.

Wina… Niemców?

„Krytykowałem zachowania niemieckiej telewizji w Polsce, krytykowałem zachowania i politykę niemiecką odnośnie zgody na przeprowadzenie rurociągu Nord Stream II…” – podchwycił myśl poseł. „Więc nie musiałem być szczególnie kochany przez niemiecką, polskojęzyczną gazetę” – skonkludował Stanisław Pięta.

Obwinianie Niemców o swój pozamałżeński romans stało się tematem kpin na Twitterze nawet ze strony dziennikarzy.

Jan Kunert@Jan_Kunert

– Dlaczego zdradzał Pan żonę?
– Bo krytykowałem Nord Stream II.

Poznali się na miesięcznicy smoleńskiej PiS

Jak poinformował kilka dni temu „Fakt,” Stanisław Pięta przez ponad pół roku miał kochankę (poseł PiS ma żonę i dziecko), którą zwodził obietnicami założenia rodziny, a następnie porzucił.

Para miała poznać się podczas 7. rocznicy katastrofy smoleńskiej. Pięta miał planować rozstanie z żoną, z którą, według tego, co mówił kochance, nic już go nie łączyło. Z kochanką chciał założyć nową rodzinę.

„Wiesz…. mam takie marzenie (…) chciałbym gładzić cię po ciążowym brzuchu. Jesteś idealnie zbudowana, nie będziesz mocno cierpieć i możesz urodzić 6 dzieci” – miał mówić poseł Pięta swojej nowej ukochanej.